شعری از مولانا
آب زنید راه را هین که نگار می رسد مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد
راه دهید یار را آن مه ده چهار را کز رخ نور بخش او نور نثار می رسد
چاک شده است آسمان غلغله ایست در جهان
عنبر و مشک می دمد سنجق یار می رسد
رونق باغ می رسد چشم و چراغ می رسد غم به کناره میرود مه به کنار می رسد
تیر روانه می رود سوی نشانه می رود ما چه نشسته ایم پس؟شه ز شکار می رسد
باغ سلام می کند سرو قیام می کند سبزه پیاده می رود غنچه سوار می رسد
خلوتیان آسمان تا چه شراب می خورند
روح خمار و مست شد عقل خمار می رسد
گر که رسی به کوی ما خامشی است خوی ما زانکه گفت و گوی ما گرد و غبار می رسد
