تبليغاتX
وبلاگی برای دوستداران نی علوی

وبلاگی برای دوستداران نی علوی

حکایت سوم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

با سلام خدمت خوانندگان محترم حکایت سوم از باغستان گل و بلبل شیخ اجل و یگانه سخنور ،سعدی شیرازی را به خدمت مبارکتان می آورم:

 

ملک زاده ای را شنیدم که کوتاه بود و حقیر و دیگر برادرانش بلند و خوبروی.

باری پدر بکراهیت و استحقار در وی نظر همی کرد.پسر بفراست و استبصار بجای آورد و گفت:((ای پدر ، کوتاه خردمند به از نادان بلند،نه هر چه بقامت مهتر بقیمت بهتر)).الشاة نظیفة و الفیل جیفة.

 

اقل جبال لارض طور و انّه                      لا عظم عند الله قدراً و منزلاً

 

                                    *********

 

آن شنیدی که لا غری دانا                        گفت باری به ابلهی  فربــــه

 

اسب تازی اگر ضیعف بود                      همچنان از طویله ای خر به

 

پدر بخندید و ارکان دولت بپسندیدند و برادران بجان برنجیدند.

 

تا مرد سخن نگفتــــه باشــــد                  عیب و هــنرش نهفته باشـــــــد

 

هر بیشه گمان مبر که خالیست               باشد که پلنــــگ خفته باشــــــــد

 

شنیدم که ملک را در آن مدت  دشمنی صعب روی نمود.چون لشکر از هر دو طرف روی در هم آوردند اول کسی که اسبی در میدان جهانید این پسر بود و

گفت:

 

آن نه من باشم که روز جنگ مبینی پشت من

 

                                             آن منم گر در میان خاک و خون  بینی سری

 

کان که جنگ آرد به خون خویش بازی میکند

 

                                             روز میدان،وانکه بگریزد به خون لشکــــری

 

این بگفت و بر سپاه دشمن زد و تنی چند مردان کاری بیانداخت .چون پیش پدر باز آمد، زمین خدمت ببوسید و گفت:

 

 

ای که شخص منت حقیر نمود               تا درشتــــــــی هنر نپنـــــــــــــداری      

 

اسب لاغر میان بکار آیــــــــد              روز میدان ، نه گـــــــــــاو پــرواری    

 

آورده اند که سپاه دشمن بی قیاس بود و اینان اندک.طایفه ای آهنگ گریز کردند. پسر نعره ای زد و گفت: (( ای مردان بکوشید یا جامه زنان بپوشید. )) سوران را به گفت او تحور زیادت گشت و به یک بار حمله بردند.شنیدم که هم در آن روز بر دشمن ظفر یافتند.ملک سرو چشمش ببوسید و در کنار گرفت و هر روز نظر بیش کرد تا ولیعهد خویش کرد.برادران حسد بردند و زهر در طعامش کردند .خواهرش از غرفه بدید و دریچه  بر هم زد ، پسر دریافت  و دست از طعام باز کشید و گفت:

((محال است که هنرمندان بمیرند و بی هنران جای ایشان بگیرند.))

 

کس نیاید به زیر ســــایه بوم               ور همای از جهان شود معــــــــــــدوم

 

پدر را از این حال آگهی دادند .برادرانش را بخواند و بواجب بداد.پس هر یک را از اطراف بلاد حصه ای مرضی معین کرد تا فتنه بنشست و نزاع برخاست که گفته اند: (( ده درویش در گلیمی بخسبند و دو پادشاه در اقلیمی نگنجند.))

 

نیم نانی گر خورد مرد خدای            بذل درویشــــــــان کنــد نیمی دگـــــــر

 

ملک اقلیمی بگیرد پادشــــاه            همچنان در بـــــــــــــند اقلیمی دگــــــــر   

 

 

تقدیم به استادان علوی مهربان واستاد عبادی بسیار دوست داشتنی وپسر دایی عزیزم علی جان بسیار گل.

 

                                                                                      بابک برفه(کرمانی)

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم خرداد 1387ساعت 22:12  توسط بابک  |